นักดนตรี นักแสดง กับความรู้สึกที่ละเอียดอ่อน

อยากเป็นนักดนตรี

อยากเป็นนักร้อง

อยากเป็นนักแสดง

อยากเป็นนักเขียน

อยากเป็นจิตกร

อยากเป็น...

อาชีพที่กล่าวมานี้ล้วนเป็นอาชีพต้องใช้ความคิดสร้างสรรค์และความสามารถในการเอนเตอร์เทนผู้คน

เคยสังเกตกันไหม

ว่าทำไมบางคน เป็นนักดนตรีแล้วรุ่งแต่บางคนไม่รุ่ง บางคนเป็นนักแสดงแล้วดัง บางคนไม่ดัง?

ใช่...ความสามารถก็ส่วนหนึ่ง และอีกส่วนคือพวกเขาเหล่านั้นสามารถสื่ออารมณ์ออกมาได้ดีแค่ไหน

การเป็นนักแสดง(ไม่ว่าจะแสดงอะไรก็แล้วแต่ เช่น ดนตรี )              

ไม่ใช่แค่การเล่นตามบทบาที่ตัวเองได้รับ หรือ แค่เล่นตามโน้ต

มันต้องเข้าใจอารมณ์ของตัวละคร หรือแม้กระทั่งของเพลง

นักดนตรีหรือนักแสดงบางคนมัวแต่ไปห่วงภาพพจน์ของตนเอง(มากเกินไป)

จนทำให้คนดูรู้สึกว่าอีนี่มัน เฟค (ไม่เจ๋งจริง)

ร้อยทั้งร้อยของคนดูเขาอยากมาดูการแสดงที่เป็นการแสดงจริงๆ ไม่ใช่อยากมาดูคนหล่อหรือคนสวย

เขาไม่ได้ต้องการอาหารสายตา

พวกเขาต้องการอาหารของหู และอาหารของหัวใจ(ความรู้สึก)

นักร้อง นักแสดง หรือนักดนตรี ที่เก่งๆบางคน

ไม่เห็นจะต้องหน้าตาดีเลย

สิ่งที่นักร้อง นักแสดง และนักดนตรีต้องจริงๆ คือการทำให้คนฟังหรือคนดูมีความสุข

ซึ่งการมีหน้าตาที่ดีไม่ได้ตอบโจทย์นั้น

ขอยกตัวอย่างของจขบ.ละกัน

จขบ.อยากเป็นนักดนตรี

แต่ตอนนี้มีปัญหาอยู่ที่ว่า เป็นคนที่ไม่อินกับอะไรเลย ซึ่งการที่ไม่อินกับอะไรเลยเนี่ยลำบากแน่ในการที่จะเป็นนักดนตรี ครูเคยบอกเอาไว้ว่า “นักดนตรีที่ดี ไม่ใช่แค่เล่นตามโน้ต มันคือการถ่ายทอดความรู้สึกของคนแต่งออกมาให้คนอื่นรับรู้”

ถ้าเราไม่รู้จักอารมณ์ หรือความหมายของเพลง เราก็จะสื่อมันออกมาไม่ได้

แล้วจะแก้ยังไงดีละ?

-              -     ฝึกการทำความเข้าใจกับทุกๆเรื่อง คอยถามว่า ทำอย่างนี้ไปเพื่ออะไร เราจะได้ประโยชน์อะไรจากมัน มันจะ                เปลี่ยนแปลงอะไรเราได้บ้าง

-                   -  ถ้าจะเล่นดนตรี(ที่ไม่มีเนื้อร้อง)ลองดูชื่อผู้แต่งแล้ว หาประวัติอ่านดู จะได้ทำความเข้าใจสภาพความเป็นอยู่ใน             ตอนนั้น เข้าใจว่าทำไมเขาถึงแต่งเพลงนี้ออกมา (บริบทสังคมอาจข่วยทำให้ง่ายขึ้น)

-          

          - แสดงความรู้สึกแบบตรงไปตรงมา ไม่โกหกตัวเอง คอยถามตัวเองเสมอว่าตอนนี้เรารู้สึกอย่างไร

โกรธ เศร้า เสียใจ รัก ผิดหวัง ท้อแท้ แล้วเราจะรู้ว่าความรู้สึกบนโลกนี้มันมีมากมายนับไม่ถ้วน แต่ที่เรารู้จัก อาจจะมีไม่ถึง 30 ด้วยซ้ำ (อาจจะไม่ต้องถามตัวเองอย่างเดียวลองสังเกตจากพฤติกรรมคนอื่นเวลาเราเข้าไปพูดคุยด้วย ลองคิดดูว่า เขารู้สึกอย่างไร)  ความรู้สึกเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนและซับซ้อน และเข้าใจยาก (เพราะมันเป็นความรู้สึกน่ะสิ ถึงได้เข้าใจยาก คนเราบางครั้งยังไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองเลย)

ถ้าเราจริงใจกับตัวเอง เราค่อยๆเรียนรู้ประเภทของความรู้สึก รู้สึกยังไงก็เล่นออกมาอย่างนั้น ลองดูสิเวลาที่เรามีความรู้สึกต่างกันแล้วเราถ่ายทอดมันออกมา เพลงที่เล่นมันมีความแตกต่างแม้จะเล็กน้อยแต่มันก็แตกต่าง ถ้าเรารู้จักความรู้สึกแล้วละก็เราก็สามารถความคุมมันได้ตามใจนึก(ตามเพลง)

เช่น

ถ้าเพลงนี้มีอารมณ์เศร้าและหดหู่ เราก็สามารถทำอารมณ์ของเราให้เป็นไปตามเพลงได้เพราะเรารู้จักความรู้สึกของตัวเองที่กำลังเผชิญกับความเศร้าและหดหู่ แล้วสามารถถ่ายทอดออกมาได้

ถึงมันจะเป็นเรื่องที่ยาก(มาก)แต่เราต้องทำได้

เพราะฉันไม่อยากเป็นนักดนตรีที่ทำได้แค่เล่นตามโน้ต

แต่เล่นกันความรู้สึกคนไม่เป็น....

แค่อยากให้คนมีความสุข...

ภาษาจากดนตรี...

ดนตรีเป็นภาษาสากล

เป็นภาษาที่คนทั่วทุกมุมโลกรู้จัก

ถึงแม้ว่าบางทีจะพูดไม่รู้เรื่อง

เราก็สามารถที่จะร่วมเล่นดนตรีกันได้...พวกเราสนุกไปกับการเล่น

โดยไม่มีการแบ่งชนชั้น เชื้อชาติ ศาสนา สีผิว

ดนตรีเป็นภาษาสากล

ในบางทีเราก็นึกสงสารคนที่มี อวัยวะในการรับฟังที่ ผิดปกติ

เช่น คนที่หูหนวกมาตั้งแต่กำเนิด

พวกเขาไม่เคยได้ยินแม้กระทั่งเสียงพูดเลย....

ดังนั้นคนที่โชคดีมีประสาทรับฟังเป็นปกติก็สามารถหาความสุขเล็กๆน้อยจากการฟังดนตรีได้

คนหูหนวกไม่ได้ยินเสียงใดๆเลย

            ดนตรีมีผลต่อการทำงานของระบบต่างๆในร่างกายเช่น ระบบประสารทอัตโนมัติ ระบบกล้ามเนื้อ และสภาพ

จิตใจ ทำให้สมองหลังสาร “เอนโดรฟิน (Endorphin)” สารแห่งความสุข เพื่อทำให้เราผ่อนคลายและเพราะเหตุนี้

ดนตรีจึงถูกนำมาใช้ในการบรรเทาอาการเจ็บปวด คลายเครียด และลดความวิตกกังวลกับผู้ป่วยที่มีปัญหาทางจิต 

หรือเด็กสมาธิสั้นเป็นต้น

เรานำดนตรีมาบำบัดผู้ป่วย

           

อย่างไรก็ตาม ดนตรีจะมีคุณค่าได้ก็ต่อเมื่อ มีคนเล่น

เครื่องดนตรีมันเล่นด้วยตัวเองไม่ได้

ไม่ใครที่ตั้งเปียโนไว้เฉยๆ แล้วจะมีเสียงเปียโนแสนไพเราะออกมาจากตัวมันเองหรอก

(ถ้าเล่นเองก็ผีหลอกแล้ว 555)

เพลงที่ว่าเพราะๆนะ ไม่ได้เป็นเพราะเครื่องดนตรีดีหรอกนะ (แต่ในบางมุมก็อาจจะมีส่วน)

ที่ดีน่ะคือคนเล่น เพลงจะเพราะไม่เพราะมันอยู่ที่คนเล่น

ยิ่งคนเล่นมีความสามารถมากเท่าไหร่ เสียงดนตรีที่ถูกบรรเลงออกมากก็ยิ่งมีความไพเราะมากเท่านั้น

และถึงเครื่องดนตรีจะใช้ของดีมียี่ห้อ ราคาแพงหูฉี่ขนาดไหน แต่ถ้าคนเล่น เล่นไม่ดี

ฟังให้ตายยังไงมันก็ไม่เพราะ...

การที่จะเล่นดนตรีให้ได้ดีนั้น

มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด

อันนี้พูดได้เลยเพราะตัวเองก็เป็นคนหนึ่งที่เล่นดนตรีอยู่

การที่จะเล่นดนตรีมันก็ต้องเริ่มจากพื้นฐาน อย่างเช่น ไล่สเกล การฝึกอ่านโน้ต

มันอาจจะดูเป็นเรื่องที่น่าเบื่อ แต่มันเป็นสิ่งสำคัญที่เป็นรากฐานในการที่จะขึ้นไปอยู่ในระดับที่สูงขึ้น

แน่นอน

ถ้าไม่ซ้อมมันก็ไม่ได้

ยิ่งไม่ได้ก็ยิ่งไปได้ช้า

ถ้าไปได้ช้าก็รู้สึกท้อและถอดใจที่จะกระทำมันต่อ รู้สึกว่าตัวเองทำไม่ได้

และ หยุด....

หมั่นฝึกซ้อมเพื่อพัฒนาความสามารถ

ความสามารถที่มีส่วนหนึ่งอาจจะมาจาก “พรสวรรค์”

การที่เรามีพรสวรรค์ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่ฝึกฝน

พรสวรรค์เป็นแค่ส่วนหนึ่งของความสำเร็จเท่านั้น

ถ้าตีเป็นเปอร์เซ็น

พรสวรรค์ สัก 10%

ที่เหลือ 90 %

พรแสวงล้วนๆ

บนโลกนี้มีนักดนตรีมากมาย

แต่จะมีสักกี่คน

“ที่ถูกยอมรับจากคนทั่วโลก”

แต่ก็อย่างไรก็ตามการที่เราไม่ได้ถูกยอมรับจากคนทั่วโลกก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร

ถึงจะไม่เด่น ไม่ดังแต่เราก็สามารถทำให้คนที่ได้ฟังเราเล่นมีความสุขได้

เพราะยังไงดนตรีก็มีหน้าที่ทำให้คนมีความสุขอยู่แล้ว

เช่น.....

เราสอนคนให้รู้จักดนตรี

เราใช้ดนตรีของเราในการบำบัดและฟื้นฟูสภาพร่างกายและจิตใจของผู้อื่น

เราสอนคนให้รู้จักดนตรี

และอย่าลืม “ดนตรีเป็นภาษาสากล”

เราจะไปที่ไหนก็ได้ ถ้าเราเล่นดนตรีได้เราก็สื่อสารกันได้แล้ว

I LOVE MUSIC"""